13-14 juni 2026
De eerste ultra. De Camino del Peix is een oude vissersroute. Vissers kwamen in de jaren 1800 vanuit Villajoyyosa naar Alcoy om vis te verkopen. De Club de Atletismo heeft elk jaar een ‘uitje’ waarbij deze route in omgekeerde volgorde wordt afgelegd. Arlette ging mee. Dit paste mooi in de voorbereiding voor de Desértica in de komende oktober.
Om 23:00 verzamelden we bij de atletiekbaan. Leo, David en nog een paar mensen zwaaiden de groep uit. Na een paar kilometer viel de groep even stil vanwege een spinnenweb over het pad. Iemand was met zijn gezicht in tegen een spin beland. Even schrikken. In Torremanzana was de eerste pauze, na 15 kilometer zo’n 567 meter klimmen en 453 meter dalen. Het was inmiddels half twee. Er was eten en drinken.
Om kwart voor vijf waren we bij Relleu, vanaf de start na 34 kilometer, 995 meter klimmen en 1252 meter dalen. In dit stuk kwammen we een – naar men zei onschuldige – schorpioen tegen. Hier werden redelijk grote delen gewandeld, onder andere op de asfaltweg vanuit Torremanzanas en op de genadeloze afdaling richting Relleu. Hay que recuperar. De pauze in Relleu duurde wat lang. Brrr, koud! Erna stonden we alweer snel stil voor een…foto natuurlijk.
Om kwart voor acht waren we bij Orxeta en was het inmiddels licht geworden. We hadden er 41 kilometer, met 1221 meter klimmen en 1764 meter dalen op zitten. En wat voor meters in dit stuk! Nogal technisch terrein met onder andere een antieke rotsen trap waar we op kwamen door over het hek te klimmen bij de passerela van Relleu. Daarop volgden hele kleine soort van paadjes door struikgewas en veel losse steentjes. En het was steil! Bij deze laatste stop durfde ik langzaam een broodje worst weg te knabbelen. Wel lekker. En het ging goed. We konden hier ook wisselen van schoenen want de laatste 10 kilometer gingen grotendeels over asfalt richting zee.
In het laatste deel kreeg ik nog aardig last van een – euh, peesaanhechting ofzo? – die opspeelde. Een plekje dat ook aan het eind van de marathon van Elche naar Alicante al pijn deed. Gevolg: de stukjes die toch nog wat omhoog liepen, hoe vlak ook, waren haast niet te doen en moest ik wandelen. De renmaatjes en ervaren Peix-lopers wisselden elkaar af om met mij mee te wandelen. Het ging allemaal net goed.
Na 10 uur en 7 minuten waren we bij de haven van Villajoyosa en was er ijs voor op het been, bier voor in de buik en een fotosessie bij de palmbomen. Daarna heerlijk de zee in om schoon te spoelen voor de almuerzo. Wel prettig want volgens het horloge waren er zo’n 3000 kcal verbrand. In totaal hadden we 52.83 kilometer afgelegd, met 1416 meter klimmen en 2092 meter dalen.
